Marcin Kik, „Filozofjo po ślōnsku czyli heft do historje filozofje dziadka Kika”, Silesia Progres, Opole, 2014

Recenzowana pozycja ma głównie walor porządkujący, przede wszystkim ze względu na systematyczny i chronologiczny wykład  biogramów czołowych reprezentantów filozofii, od antyku do współczesności Za istotne zalety pracy uznać także należy rozważania (zawarte w odniesieniu do każdego omawianego autora) a odnoszące się do syntetycznej prezentacji jego poglądów, co zdecydowanie wykracza poza przyczynkarskie i kronikarskie silva rerum historii filozofii. Praca jest warta uważnej lektury i godna polecania osobom zainteresowanym problematyką filozofii i historii cywilizacji, przede wszystkim ze względu na skrupulatną i przemyślaną prezentację poszczególnych sylwetek, w ramach narzuconego sobie przez autora syntetycznego ujęcia (zasadniczo poszczególne omówienia nie przekraczają 2 kartek wydawnictwa, wyjątek stanowią omówienia kierunków (presokratycy; stoicyzm, stoicyzm i epikureizm; gdzie autor kreśli z natury rzeczy (nomen omen) portret zbiorowy reprezentantów).

Niewątpliwą zaletą  książki jest również fakt, że poprzez dobór tematyki oraz klarowny sposób prezentacji książka jest przydatna zarówno dla adeptów czy fascynatów – profanów filozofii jak i też dla teoretyków – wykładowców akademickich jest też nie do przecenienia dla wszystkich tych, którzy, jak piszący te słowa, są przekonani, że język śląski z naddatkiem nadaje się do epistemologii otaczającego kosmosu, tego dalekiego jak i też najbliższych stron rodzinnych.

Waloru opracowania – jako źródła inspiracji – dla wszystkich, którzy pragną zaznajomić się z językiem śląskim jak i też dla tych, dla których jest on codziennym środkiem komunikacji, autor recenzji nie będzie nadmiernie podkreślał, gdyż byłoby to zbędne. Należy także z aprobatą odnieść się do samej koncepcji prezentacji omawianych w monografii, co oznacza akceptację struktury treści i prowadzonych w monografii rozważań (istotne jest podanie przy okazji każdego biogramu kluczowych pojęć i terminów dla danego reprezentanta, czy też kierunku). Wywody są przejrzyste i zrozumiałe dla czytelnika. Należy szczególnie autora zachęcić do działań w zakresie dalszej systematyzacji historii filozofii po śląsku i z tego względu należy zachęcić autora do przygotowania kolejnego, wzbogaconego wydania tej interesującej pracy. Pro hac vice, dziękując za biogramy L. Wittgesteina oraz C. Poppera, proponuję wzbogacić o inne postaci „kręgu wiedeńskiego”, (R. Carnap?), a może także sięgnąć do filozofów prawa z tego (i nie tylko) okresu, jak H. Kelsena.

Pro Silesia et scientia maxima gratias ago.

Dariusz Fuchs

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wpisz taką liczbę, by działanie było poprawne. *